Rannsóknarferð - laugardagskvöld

Jæja þá er komið að laugardagskvöldinu.

Eftir fjallgöngu var brunað í loftköstum til gistiheimilisins til þess að missa ekki af



sólsetrinu, sem ku vera mikilfenglegt þarna á þessum slóðum - dæmi nú hver fyrir sig.



Við komumst sem betur fer heil á höldu þangað í tæka tíð, en það mátti ekki miklu muna. Alveg ótrúlega hratt sem að sjórinn át sólina og hefðum við ekki mátt vera 2 mínútum síðar á ferðinni eða við hefðum misst af öllu.



Hverfandi...



Og horfin!



Eftir þetta ævintýri var haldið heim og fólkið dýfði sér í heitu lindina þar og tók meira að segja smá borðtennis fyrir kvöldmatinn...



...sem var alveg jafn mikill veislukostur og fyrri daginn.



Eftir kvöldmat fluttu fjórða-árs nemar fyrirlestra þar sem þeir voru að kynna útskriftarritgerðirnar sínar (já grunnnámið í Japan er 4 ár). Síðar um kvöldið var síðan drukkið og spjallað svipað og kvöldið áður, en fólk var reyndar margt þreytt frá því þá svo það gekk ekki alveg jafn mikið á á laugardagskvöldinu. Á myndinni má sjá fjórða-árs nemana sem allir eru mjög glaðir yfir því að þeir séu búnir með fyrirlestrana.



Sumir tóku sig síðan til og stukku út um glugga og ofan á þak og voru að gera eitthvað...já ég veit ekki alveg hvað.

Loks var gott að fara að sofa eftir langan dag. Zzzzzzz!

Rannsóknarferð - laugardagur

Jæja ætli það sé ekki kominn tími á annan hluta af frásögninni af rannsóknarferðinni.

Á laugardeginum var vaknað allt of snemma - miðað við hvað maður vakti lengi á föstudagskvöldinu alla vega - og síðan skipti fólk sér niður á bílana eftir því hvað það langaði til að gera.



Sumir fóru að veiða



Aðrir óku um svæðið og kíktu á það markverðasta sem var að sjá í nágrenninu



Einhverjir fóru á sædýrasafn



Og sumir sáu styttur af álfafólkinu á svæðinu, Namahage



Meiri Namahage - og kannski eitthvað mannafólk inn á milli, ég veit ekki hvort þið sjáið muninn



Enn aðrir virtu fyrir sér GODZILLA ROCK!



En sjálfur fór ég í fjallgöngu. Já, ólíkt grábrúnu litlausu fjöllunum heima á Íslandi þá eru fjöllin í Japan þakin trjám. Og einmitt á þessum árstíma eru trén í fallegum skrúða



Útsýnið



Sérðu ekki hvítan blett í hnakka mínum, Garún, Garún



Keppurnar á toppnum! 1086 metrar hvorki meira né minna (reyndar var það aðeins meira, 1086,2 metrar eða eitthvað álíka, en það vantar kommutöluna inn á myndina svo ég er ekki alveg viss). Nafn fjallsins er líka skrifað þarna á: Futatsumori eða Fjall hinna tveggju skóga. Veit reyndar ekki hvaðan það kemur en fjallið sjálft liggur og landamærum Akita og Aomori sýsla og gengum við m.a. yfir landamærin á leið okkar upp fjallið. Nafnið gæti því verið tilvísun í það. Eða ekki.



Leið stundum eins og ég væri mættur í kvikmynd um Víetnamstríðið



Og á öðrum tímum leið mér eins og ég væri mættur í Hringadróttinssögu



Á niðurleið. Eða kannski uppleið, þetta var hálfgerð rússíbanaferð upp og niður



Hópmynd á toppnum - já það var alveg merkilega mikið af öðru fólki á ferð þarna og einn góðviljaður tók þessa mynd af okkur. 1086(,2)m hljómar kannski sem ágætur slatti, en í rauninni keyrðum við langleiðina upp fjallið. Gangan sjálf tók ekki nema um klukkustund í hvora átt, en það var líka bara ósköp mátulegt fyrir svona skemmtilabb.

Jæja ætla að gera hlé núna. Búinn að troða alveg nægilega miklu í eina færslu, svo fregnir af laugardagskvöldinu fá að koma síðar.

Rannsóknarferð - föstudagur

Já eins og ég minntist á í síðustu færslu þá var farið í rannsóknarferð um síðustu helgi. Áfangastaðurinn var Oga skagi í Akita sýslu, sem er um 5 tíma keyrsla í norðvestur héðan frá Sendai og snýr út að Japanshafi (milli Japan og Kóreu).

Hér á eftir fylgir ferðasagan, en það er tvennt sem mig langar að taka fram.
#1: Hún mun vera að mestu leyti í myndum, enda geri ég ráð fyrir því að það sé mun athyglisverðara en að lesa einhvern langan pistil frá mér.
#2: Henni verður skipt niður eftir dögum og kemur föstudagurinn fyrst og næstu dagar síðan einhvern tíman síðar þegar ég nenni. Bæði er það til þess að þetta verði ekki einhver risa póstur og líka til þess að ég geti mjólkað efniviðinn sem ég hef og látið það líta út fyrir að ég sé alveg rosalega duglegur að blogga.

Föstudagur



Nissan Selena bílalegubíll sem ég sat í á leiðinni til Oga. Auk hans voru kennararnir þrír með sína eigin bíla. 7+4+4+4=19 manns og síðan bættist reyndar einn við sem mætti beint til Oga. Brottför átti að vera kl 10 en tafðist til 11. Kom svosem ekkert á óvart.



Ein svaka hress yfir því að vera á leið í ferðalag



Hádegisverður í Maezawa, borg þekkt fyrir nautakjöt og olli það ekki vonbrigðum



Hópmynd fyrir utan veitingastaðinn



Komið við í Tennou skammt frá áfangastaðnum og klifið upp í útsýnisturn.



Útsýnið sjálft var nú ekkert merkilegt, það var helst himininn



Hópmynd uppi í turninum



Komið á áfangastað og þá er gott að fá eitthvað í gogginn. Og þvílík veisla það var. Ef þetta virðist vera mikill matur þá er það vegna þess að þetta er það, og samt vantar nokkra rétti inn á myndina.



Hófið um kvöldið



Myndskeið af Isawa að glíma við eitthvað sem mætti kannski kalla harðfisk og ég hlæjandi eins og bjáni í bakgrunni



Ég að skenkja bjór fyrir kennarana



Vel liðið á kvöldið og maður orðinn þreyttur eftir langan dag (og kannski stífa drykkju - enda flæddi áfengið þarna eins ég veit ekki hvað)



Já svona lítur maður greinilega út þegar maður er að stara ofan í drykkinn. Hvað ætli ég hafi verið að hugsa þarna? (Uppfærsla: var að taka eftir því að ég er ekki með drykk í hendi þarna heldur er ég að narta í eitthvað sælgæti. Ég virðist engu að síður vera djúpt hugsi...)



Tvö hress. Íslendingarnir og Rússarnir þola áfengið greinilega betur en Japanirnir.

Svefn.

Framhald síðar.

Haustlitir

Úsýnið af svölunum mínum


Í nærmynd

Já haustið er komið hérna í Sendai og mörg tré farin að fella lauf á meðan önnur tré taka eitt eldrautt milliskref sbr. að ofan.

Ég hef víst ekki verið neitt sérlega duglegur við að blogga undanfarið, og ég ætla ekki eini sinni að reyna að koma með einhverjar afsakanir fyrir það.
Það hefur ekki gerst mikið markvert undanfarið. Ég hef farið í skólann á morgnanna (já ok, suma daga kannski um eða uppúr hádegi), varið deginum þar, og síðan hef ég haldið heim á kvöldin. Svona hefur þetta verið flesta dagana undanfarnar vikur.

Um næstu helgi verður farið í rannsóknarferð. Málvísindagengið safnast saman (einhver 15 stykki + 4 kennarar) og haldið verður norður á bóginn til Akita og dvalið á hefbundnu japönsku gistiheimili með heitum lindum og alles. Það verður síðan farið að sjá eitthvað athyglisvert þar á svæðinu á daginn og síðan á kvöldin verður borðað og drukkið, þó að þeir sem eru að fara að útskrifast þurfi reyndar að flytja stutta fyrirlestra. Aumingja greyin.

Ég veit nú ekki af hverju ég er að fara svona djúpt út í þetta núna, miklu skynsamlegra að fjalla bara betur um hvernig þetta var þegar komið er heim aftur, við sjáum til hvernig það fer.

Í öðrum fréttum er það helst að ég mun kíkja heim um jólin. Lendi að kvöldi 20. des og hverf aftur á braut að morgni 6. jan þannig að ég geri ráð fyrir að mér gefist færi á að heilsa upp á flest ykkar sem lesið þetta blogg.

En þangað til...eða kannski uppfæri ég bloggið einu sinni eða tvisvar áður en að því kemur.

Rúllustigageðklofi

Rúllustigar. Hér í Japan er mikið af þeim, enda eru þeir skilvirk leið til þess að koma allri þessari mannmergð upp og niður hæðir á lestarstöðvum, í verslunum og meira að segja í skólum.
Rúllustigunum fylgja síðan óskrifaðar hegðunarreglur hér í Japan, ólíkt Íslandi þar sem fólk hrúgast bara í rúllustigan eins og sauðfé í rétt og ríkir sama ómenning þar og annars staðar í íslensku þjóðfélagi. Yfirleitt eru rúllustigar tvíbreiðir, þ.e.a.s. að tveir fullvaxta einstaklingar komast fyrir hlið við hlið í þeim. Því tíðkast það hér í Japan að öðru megin stendur fólk sem vill bara taka því rólega og láta rúllustigann sjá um vinnuna fyrir sig og því er hin hliðin auð fyrir fólk sem er að flýta sér og getur því gengið upp/niður rúllustigan til að flýta för sinni.
En það er ekki alveg augljóst mál hvoru megin hraðleinin er. Sem dæmi má nefna að í Osaka þar sem ég bjó fyrir þremur árum þá er það akkúrat öfugt við það sem gildir í höfuðborginni Tokyo (ég verð reyndar að viðurkenna að ég man ekki nákvæmlega hvort var hvort, en s.s. ef hraðleinin er vinstra megin í Osaka þá er hún hægra megin í Tokyo eða vice versa - þið sem þekkið til getið kannski frætt okkur um það).
********
UPPFÆRLSA: Samkvæmt þessari síðu þá er kjurrleinin hægra megin í Osaka en vinstra megin í Tokyo.
********
Nú hvaða reglur gilda þá hér í Sendai mætti spyrja. Héðan er mun styttra til Tokyo en Osaka og þar sem Tokyo er nú einu sinni höfuðborgin mætti kannski halda að Tokyo-hefðin gilti. En svo er ekki. En samt er ekki hægt að segja að Osaka-hefðin gildi heldur hérna. Nei, það er breytilegt í hvert sinn og ræðst það á eftirfarandi hátt. Ef það er kyrrstandandi fólk í rúllustiganum þegar komið er honum þá er kjurrleinin þeim megin sem það fólk stendur. Ef það er ekki kyrrstandandi fólk í rúllustiganum þá fer það eftir hentisemi þess sem kemur fyrst(ur) að hvoru megin hann/hún kýs að standa.
Síðan má kannski spyrja sig hvort hér ríki 'best of both worlds' eða hvort að þetta sé óhugnanlega farið að líkjast ómenningunni heima á klakanum.

En nóg um rúllustiga í bili. Héðan er ekki mikið að frétta; ennþá tiltöluleg rólegtheit í sumarfríi sem stendur þó til bóta þegar skólinn byrjar aftur í næstu viku. Það hefur svosem eitt og annað gerst hér, t.d var jazz-hátið hér í Sendai um þarsíðustu helgi þar sem hundruð hljómsveita spiluðu á götum út, Oktoberfest er líka í gangi um þetta leyti og ýmislegt annað. Ég er aðallega að bíða eftir myndum úr gíslingu áður en það tekur því að blogga eitthvað um það.
Sjálfur er ég óttalega latur við að taka myndir og finnst fínt að láta öðru fólki það eftir, en einhvern veginn gengur oft treglega að pína myndirnar úr því. Verst er að ég held ég hafi skilið þumalskrúfurnar eftir heima...

September og síðermar

Jæja það er barasta kominn september og meira að segja farið að hausta hérna í Sendai. Núna í vikunni varð ég loksins að gefast upp á stuttermabolunum og skipta yfir í síðermar, enda farið að svala aðeins hérna, sérstaklega á kvöldin.
Ég get ekki varið því að rifja aðeins upp sama árstíma fyrir þremur árum þegar ég kom í fyrsta sinn hingað til Japan og hélt ég myndi ekki lifa hitann af. Bæði er svalara hérna í Sendai en þarna í Osaka þar sem ég var fyrir þreumur árum en síðan hefur sumarið hérna í Japan líka verið óvenjulega svalt. En ég kvarta ekki enda fíla mig vel í síðermunum.

Sumarið hérna hjá mér hefur líka verið svolítið óvenjulegt vegna þess hversu ólíkt Japanska skólaárið er m.v. hið íslenska. Að vera á fullu í skólanum í júní og júli þegar maður er vanur að vera í fríi/í sumarvinnu og síðan vera í sumarfríi í ágúst og út september þegar maður er vanur því að skólinn og allt það hefjist í lok ágúst/byrjun september.
Ég veit ekki hvort það sé rétt að kenna þessu um, en einhvernveginn hef ég ekki náð að njóta sumarsins sem skildi. Hef bara haldið niður í skóla flesta daga og verið þar að læra á eigin spýtur, en það er nánast alltaf eitthvað fólk þar svo maður er aldrei einmana þar.
Við skulum sjá til hvernig gengur þegar skólinn hefst aftur í byrjun október, en þá er svosem upplagt að fara að taka sig á ef maður á að eiga séns í inntökuprófið í framhaldsnám hérna sem verður í lok Janúar á næsta ári. Aldrei og snemmt að byrja að læra fyrir það. Málvísindalega séð er inntökuprófið svosem ekki flókið ef maður er með undirstöðuatriðin á hreinu, en það flækir málið þegar maður þarf að svara á japönsku...

En þangað til að því kemur, hver veit nema maður reyni að nýta allavega nokkra daga í september til einhvers sem maður er ekki vanur - þ.e.a.s. einhvers annars en lærdóms.

Meiri hátíð og flugeldar

Á fimmtudaginn síðasta þá var hátíð með öllu tilheyrandi; matarbásum, kertafleytingum, og flugeldasýningu; í bæjarhluta ekki mjög langt frá skólanum þannig að eftir að hafa verið dugleg að læra í skólanum yfir daginn þá skruppum við nokkur þangað síðla dags til að upplifa stemminguna. Hér á eftir fylgja nokkrar myndir frá hátíðinni.


Séð yfir hátíðarsvæðið við Hirose ánna.


Falleg rauð brú, mannþrön og matarbásar.


Setningarathöf eða eitthvað slíkt.


Gengið (mínus ég)


Verið að gæða sér á góðgætinu.


Takoyaki eða octopus balls eins og það er stundum kallað á enska vísu.


Yummy.


Búið að troða kattareyrunum uppá mig. Og já, þau blikka.


Verið að dást að flugeldunum.


Það var búið að strengja lína yfir ánna og partur af flugeldasýningunni var þetta þegar það tók að rigna niður neistum í ánna. Skipti um lit og alles og var eitthvað það flottasta sem ég hef séð. Sjá líka myndskeið hér fyrir neðan.




Hátíðin búin og einhhverjar þúsundir manns að reyna að troða sér upp stiga sem var ekki alveg að ráða við álagið.


Mynd tekin af rauðu brúnni hérna að ofan af kertafleyjunum. Þau flutu ekki langt greyin.

Núna eru hinsvegar sumarhátíðirnar búnar og alvara lífsins (eða gerfi hennar) tekin við.